به گزارش روابط عمومی شرکت خدمات حمایتی کشاورزی استان فارس،
در حالی که شهرستان شیراز هر روز با فشارهای روزافزون شهرنشینی، تغییر کاربری اراضی و کاهش سطح زیرکشت روبهروست، شرکت خدمات حمایتی کشاورزی استان فارس با اجرای برنامههای هدفمند، تلاش میکند که کشاورزان پیرامون پایتخت استانی را از فراموشی دور کند.
در این چارچوب، حمید ابراهیمیزاده، مدیر این شرکت، از تأمین و توزیع 56 تن کود سولفات پتاسیم گرانوله در شهرستان شیراز در آذرماه خبر داد و این اقدام را نشانهای از تعهد دولتی به حمایت از کشاورزی در مناطق حاشیهای کلانشهرها عنوان کرد. وی افزود که این کود تخصصی نهتنها برای مزارع گندم و جو مناسب است، بلکه در باغات انگور، هلو و سایر محصولات باغی پیرامون شیراز نیز کاربرد گستردهای دارد.
توزیع این کود با هماهنگی کامل جهاد کشاورزی شهرستان شیراز، سازمان تأمین کالاهای اساسی و کارشناسان تغذیه گیاه صورت گرفته و بر اساس نقشههای خاکشناسی و نیازهای دقیق هر منطقه طراحی شده است.
ابراهیمیزاده توضیح داد که فرمول گرانولهی این کود، جذب آن را توسط گیاه تسهیل کرده و از هدررفت عناصر در خاکهای سبک و سنگین پیرامون شیراز جلوگیری میکند. این ویژگی فنی، بهویژه در شرایط کمبود آب و افزایش قیمت نهادهها، اهمیت دوچندانی پیدا میکند؛ چرا که بهصورت همزمان هم کارایی کود را افزایش میدهد و هم مخارج کشاورز را کاهش میدهد.
این اقدام در چارچوب استراتژی «هوشمندسازی مصرف نهادهها» و «حفاظت از کشاورزی شهری-نیمهشهری» در استان فارس اجرا شده است.
مدیر شرکت خدمات حمایتی اشاره کرد که شهرستان شیراز، با وجود تصور رایج از آن بهعنوان یک مرکز صرفاً فرهنگی و خدماتی، همچنان دارای مزارع گستردهای در شمال (منطقه زینآباد)، شرق (سروستان و زرقان) و جنوب (کوار و سد مادری) است که سهم قابلتوجهی در تولید گندم، جو، سبزیجات و میوههای گرمسیری استان دارند. حمایت از این مزارع، علاوه بر امنیت غذایی محلی، به کاهش فاصلهی غذایی و کاهش آلایندههای ناشی از حملونقل محصولات از مناطق دوردست کمک شایانی میکند.
در نهایت، ابراهیمیزاده تأکید کرد که شرکت خدمات حمایتی قصد دارد در فصلهای آینده نیز با اولویتدهی به شهرستانهای تحت فشار شهرنشینی، مانند شیراز، برنامههای حمایتی خود را تنظیم کند.
وی گفت: ما نمیتوانیم اجازه دهیم که کشاورزان شیراز، که سالها سبد غذایی این کلانشهر را تأمین کردهاند، تنها بهخاطر تغییرات شهری، از حمایتهای لازم محروم شوند. این دیدگاه نشاندهندهی گذار از یک کشاورزی صرف به سمت یک نظام غذایی شهری-پایدار است که در آن، حفظ تولید محلی، همزمان با هوشمندسازی مصرف منابع، در اولویت برنامهریزان استانی قرار گرفته است.
